YS (youth and students/youth sector). Kilalang tawag sa mga aktibistang kumikilos sa hanay ng kabataang estudyante. Kung hindi ka pa lumampas sa edad na 35 ay swak na swak ka pa rin para maging YS. Sa kabilang banda, yung mga hindi kumikilos o dating kumilos sa hanay ng kabataang estudyante ay pwede pa rin namang tawaging YS…Youth Sadto…dialect term ng “dating youth.”
Napapabilang pa naman ako sa hanay ng kabataan dahil sa edad ko. Pero kung nag uusap-usap ang mga aktibistang mula sa iba’t ibang sektor ay madalas na ginagamit ang terminong YS upang matukoy kung sino ang kasalukuyang kumikilos sa hanay ng kabataan.
Ilang buwan na lang ang bibilangin at eksaktong tatlong taon na nang ako’y opisyal na naging “youth sadto” nang kumilos ako bilang isang human rights defender matapos ang halalan noong 2007. Pero kahit tatlong taon na ang nakakalipas ay YS at heart pa rin naman ako.
Marami akong alaala, natutunan at siyempre meron ding frustrations bilang YS. Isa sa mga pinakamahalagang bagay na natutunan ko bilang YS ay ang kahalagahan ng sama-samang pagkilos at ang mahigpit na pakikiisa ng sektor ng kabataan sa batayang sektor ng ating lipunan.
Ang kabataan na bumubuo ng kalahati ng ating populasyon ay isang mahalagang pwersa, hindi lamang dahil sa ating bilang kundi dahil sa ating mga likas na katangian. Sa kabuuan, tayong kabataan ay maliksi, matapang, malikhain, bukas sa mga bagong ideya, mabilis kumilos at marami pang iba na hindi na kaya abutin ng aking bokabularyo. Ang mga katangiang ito ay mahalaga upang mapasigla ang kilusang pagpapalaya at pagbabago dito sa ating bansa.
Dahil nga dapat ay mahigpit tayong nakikiisa sa batayang sektor ng lipunan, mahalaga rin na aralin natin kung papaano ba nagkakaugnay-ugnay ang mga isyu ng kabataang estudyante katulad ng tuition and other fees increase at campus repression sa mga isyu ng mga manggagawa katulad ng mababang pasahod at kontraktwalisasyon; sa isyu ng mga magsasaka katulad ng kawalan ng lupa at suportang serbisyo at marami pang mga isyu ng iba’t ibang sektor at ng buong lipunan. Mapapaikli naman ang mga isyung ito sa tatlong batayang problema ng bansa na siyang pinag-uugatan ng lahat ng kahirapan: pyudalismo, imperyalismo at burukrata kapitalismo. Pero gaano ko man kagusto na isa-isang ipaliwanag sa blog na ito kung papaano nagkakaugnay-ugnay ang lahat ng mga usaping ito ay hindi ko kakayanin dahil sa limitasyon sa oras at kakayahan kong magsulat. Kaya para sa pagpapalalim hinggil sa mga usaping ito ay maaari namang sumali sa mga diskusyon at edukasyon sa pinakamalapit na erya ninyo. =)
Ang punto ko lang naman ay gustong kong ipaalala kahit kelan ay hindi maaaring magkaroon ng sariling kilusan ang kabataang estudyante na hindi nakaugnay sa pangkalahatang isyu ng lipunan at kahit kelan ay hindi tunay na maipapanalo ng kabataang estudyante ang ating mga isinusulong kung hindi rin ito nakaugnay sa isinusulong ng iba pang sektor ng lipunan. Kaya nga mahalagang tayong kabataan ay dapat na matuto rin mula sa mga manggagawa, magsasaka, mga kawani, mga maralitang taga-lunsod at iba pa upang malaman natin kung ano ba ang totoong mukha ng ating bansa sa labas ng ating mga silid-aralan.
Dahil sa maraming isyu ng lipunan, hindi maiiwasan ang pagsulputan ng maraming organisasyon at indibidwal na nagpapahayag ng kanilang pakikipagkaisa sa mga mahihirap at umano’y pagtulong. Pero dapat din nating malaman na ang mga tao’t organisasyong tunay na nagsusulong ng interes ng kabataang estudyante at ng sambayanang Pilipino sa kabuuan ay nasasalamin sa pamamagitan ng linya’t panawagang dinadala nito.
Halimbawa na lamang noong kasagsagan ng pakikibaka upang mapigilan ang 300% pagtaas ng matrikula at iba pang bayarin sa UP noong 2006, nagkaroon ng konsultasyon o mas tama sigurong isulat na pinagsalita ni Pres. Emerlinda Roman at ilang miyembro ng BOR ang mga estudyante ng UP Tacloban at UPM SHS sa isang forum matapos ang pagpupulong ng BOR sa Palo noong Oktubre (ata yun) 2006. Maraming estudyante ang nagpahayag ng pagtutol sa TOFI lalo na yung may mga kapatid na papasok sa UP na matatamaan ng TOFI. Isang nakakagulat na counter proposal naman mula sa isang “lider-estudyante” ang nagpapanting sa tenga ko.
Akalain mong sinabi niyang (not his exact words pero sa ganitong konteksto) “naiintindihan namin ang pangangailangan ng UP dahil sa kakulangan ng badyet nito, kahit hindi apektado ang mga upper class ng TOFI ay masyadong mabigat ang 300% na increase para sa mga darating na freshies, so why not share the burden with us para fair? Paghati-hatiin ang halaga sa lahat ng year level ang increase para hindi gaano kalaki ang itataas ng matrikula?”
Naalala ko rin na nung dalawang taong magkasunod na may naaksidenteng mag-aaral na naglalaro habang sportsfest sa UP at walang gaanong naitulong ang administrasyon ng UP Tacloban sa pagpapagamot ng mga naaksidente ay may lumabas na suhestyon na kumuha ng insurance ang mga estudyante katulad ng nakasanayan ng ibang unibersidad at institusyon. Isinulong ito ng ilang “lider-estudyante” para daw ay maiwasan ang ganoong pangyayari na kung may maaksidenteng muli ay hindi na magkakaproblema sa pagpapaospital. Ikokonsulta naman umano ito sa mga mag-aaral bago ipatupad. Ibig sabihin ay karagdagang bayarin para sa mga estudyante na kapwa estudyante pa mismo ang nagsusulong.
Ang basic lang naman diyan ay government responsibility. Kapag tinutupad ng gobyerno ang kanyang tungkulin na magbigay ng de-kalidad at libreng edukasyon sa kabataan at libreng serbisyo medikal, e di sana ay walang TOFI at walang problema sa pagpagamot ng mga naaaksidente sa loob ng unibersidad. Mali rin namang sabihin na hindi dapat iasa sa gobyerno ang mga ganito dahil yun nga ang responsibilidad ng gobyerno, ang magbigay ng serbisyo at isaalang-alang ang kapakanan at interes ng sambayanan.
Ilan lang yan sa mga tahasang kontra-estudyanteng linya ng mga mapagpanggap na “lider-estudyante” na personal kong nakasalubong bilang YS. Mas marami pa ang mga kontra-estudyante at elitistang linya na narinig ko noong apat na beses akong nakadalo ng mga makasaysayang GASC (General Assembly of Student Councils) noong 2005 at 2006, nung si Ken Ramos ng UP Manila pa ang Student Regent at nang mapili si Raffy Jones Sanchez ng UP Cebu bilang Student Regent. Doon ko muling napatunayan kung gaano na talaga kabulok ang sistema ng edukasyon at lipunan kaya’t mga bulok na rin ang isipan ng ilang mga mag-aaral na katulad nila.
Minsan nga ay hindi ko maintindihan kung bakit may mga estudyante na ganoon ang pag-iisip. Pero siyempre nangingibabaw pa rin ang pag-unawa at tamang pagsusuri. Sila ay mga produkto lamang ng bulok na sistema ng edukasyon at lipunan. Maging ang mga mulat ma’y hindi rin ligtas sa ganitong klaseng pag-iisip hanggang umiiral ang kasalukuyang sistema at hindi tayo nagiging mapagbantay sa ating mga inaaral at isinasapraktika.
Ngayong nalalapit na halalan, malaking ayat sa kabataang estudyante ang maipanalo ang nag-iisang partido nito, ang KABATAAN PARTYLIST, upang mas mapalawak pa ang larangan ng ating pagkilos at pakikibaka sa pagsusulong ng tunay na interes ng kabataan at sambayanang Pilipino sa kabuuan.
Kailangan ay mas magpursige tayo upang maipanalo ang ating tatlong kinatawan na sila Mong, Mark at Katkat na siyang magdadala ng ating mga hinaing at programa sa loob ng Kongreso katulad ng pagsusulong sa isang makamasa, makabayan at siyentipikong sistema ng edukasyon. Siyempre walang kwenta ang mga mapapaupo natin sa Kongreso kung walang kasabay na mga pagkilos sa labas. Kaya dapat ay ipagpatuloy natin ang pagmumulat, pag-oorganisa at pagpapakilos sa malawak na sektor ng kabataan.
Ngayon na ang panahon upang ikaw ay makialam, lumahok at maging kasangkapan para sa pagbabago.
Sabi pa nga ng isang kasabihan na paborito ng marami: Kung hindi ngayon, kelan? Kung hindi ikaw, sino? ###
Like this:
Be the first to like this post.
